เมื่อฤดูหนาวมาเยือน

หลังจากไม่เจอกับภัยหนาว

มานานหลายปี  เพิ่งประจักอีกทีก็ตอนมาอยู่ที่บึงกาฬ

เพิ่งได่รู้ว่าความหนาวมันเป็นไง

หนาวกายไม่เท่าไหร่   ไม่สู้หนาวใจนี่สิ

เฮ้อ .......   เรื่องมันก็ยังเศร้าอยู่ดี

พ่อไม่เข้าใจ......แม่ไม่เข้าใจ

ไม่โทษใครเพราะขนาดเราเองยังไม่เข้าใจตัวเราเองเลย

อยากให้ช่วงนี้ผ่านไปเร้ว

อยากรู้สักทีว่าฟ้าหลังฝนจะเป็นไง

รู้สึกว่าท้องฟ้าตอนนี้มีแต่เมฆหมอก

และฝนที่ตั้งเค้าจะตกอย่างเดียว

เหมือนมันไม่มีวันหยุดเลย

อดทนเวลาที่ฝนพรำ...อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

อดทนเวลาที่ฟ้าจาง>>>>อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เข้าใจว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอไม่(รู้ว่ามันถูกรึป่าว)

...เมื่อเวลาผ่านไป เกือบจะสองเดือนได้ทำให้เราได้รู้ว่าความเสียใจที่สุดไม่ใช่เฉพาะเรื่องเดียว

เรายังมีคนที่รักอีเยอะแยะพ่อแม่...พี่น้อง....และเพื่อนๆทุกคนที่คอยให้กำลังใจเราเสมอมา......

รู้สึกซึ้งใจจิงๆเลยที่มีเพื่อนดีๆแบบนี้๑๑๑๑๑๑๑๑เกิดมาจะมีใครโชคดีเหมือนหนูมั้ยเนี่ย 

 คิดแล้วก็อิจฉาตัวเองตอนนี้หนูย้ายที่ทำดงาน  

 เปลี่ยนแปลงชีวิตจากคนในเมือง   ออกมาอยู่ซะบ้านนอกเลย  

 ทำให้ได้เจออะไรที่แตกต่างเยอะเลย  ทั้งเรื่องคน  เรื่องงงาน  และบรรยากาศที่น่าอยู่ 

 จนทุกวันนี้ติดใจบ้านนอกแล้วล่ะ   ถึงมีอะไรที่ไม่เหมือนเมืองหลวงแต่อยู่แล้วสบายใจ 

 รู้สึกมีความสุขดีทึ่ได่อยู่  ถ้าเพื่อนๆ  ที่อยู่กรุงเทพ  มีเวลามาสูดอากาศที่บริสุทธิ์แล้วจะติดใจ 

สุดท้ายและท้ายที่สุดขอให้เพื่อนหนูทุกคนมีความสุข  

 ตั้งใจทำงานกันนะจ๊ะ  ไว้ปีนี้ว่างกันเมื่อไหร่อย่าลืมแวะเวียนมาเจอกันบ้างนะ

รู้สึกว่าจะยาวเกินไปแล้วล่ะมากความ  มากคน  ก็มากเรื่อง   ไปแล้ว   บายจ้า>>>จุ๊บ....จุ๊บ