เมื่อฤดูหนาวมาเยือน

หลังจากไม่เจอกับภัยหนาว

มานานหลายปี  เพิ่งประจักอีกทีก็ตอนมาอยู่ที่บึงกาฬ

เพิ่งได่รู้ว่าความหนาวมันเป็นไง

หนาวกายไม่เท่าไหร่   ไม่สู้หนาวใจนี่สิ

เฮ้อ .......   เรื่องมันก็ยังเศร้าอยู่ดี

พ่อไม่เข้าใจ......แม่ไม่เข้าใจ

ไม่โทษใครเพราะขนาดเราเองยังไม่เข้าใจตัวเราเองเลย

อยากให้ช่วงนี้ผ่านไปเร้ว

อยากรู้สักทีว่าฟ้าหลังฝนจะเป็นไง

รู้สึกว่าท้องฟ้าตอนนี้มีแต่เมฆหมอก

และฝนที่ตั้งเค้าจะตกอย่างเดียว

เหมือนมันไม่มีวันหยุดเลย

อดทนเวลาที่ฝนพรำ...อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

อดทนเวลาที่ฟ้าจาง>>>>อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เข้าใจว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอไม่(รู้ว่ามันถูกรึป่าว)

...เมื่อเวลาผ่านไป เกือบจะสองเดือนได้ทำให้เราได้รู้ว่าความเสียใจที่สุดไม่ใช่เฉพาะเรื่องเดียว

เรายังมีคนที่รักอีเยอะแยะพ่อแม่...พี่น้อง....และเพื่อนๆทุกคนที่คอยให้กำลังใจเราเสมอมา......

รู้สึกซึ้งใจจิงๆเลยที่มีเพื่อนดีๆแบบนี้๑๑๑๑๑๑๑๑เกิดมาจะมีใครโชคดีเหมือนหนูมั้ยเนี่ย 

 คิดแล้วก็อิจฉาตัวเองตอนนี้หนูย้ายที่ทำดงาน  

 เปลี่ยนแปลงชีวิตจากคนในเมือง   ออกมาอยู่ซะบ้านนอกเลย  

 ทำให้ได้เจออะไรที่แตกต่างเยอะเลย  ทั้งเรื่องคน  เรื่องงงาน  และบรรยากาศที่น่าอยู่ 

 จนทุกวันนี้ติดใจบ้านนอกแล้วล่ะ   ถึงมีอะไรที่ไม่เหมือนเมืองหลวงแต่อยู่แล้วสบายใจ 

 รู้สึกมีความสุขดีทึ่ได่อยู่  ถ้าเพื่อนๆ  ที่อยู่กรุงเทพ  มีเวลามาสูดอากาศที่บริสุทธิ์แล้วจะติดใจ 

สุดท้ายและท้ายที่สุดขอให้เพื่อนหนูทุกคนมีความสุข  

 ตั้งใจทำงานกันนะจ๊ะ  ไว้ปีนี้ว่างกันเมื่อไหร่อย่าลืมแวะเวียนมาเจอกันบ้างนะ

รู้สึกว่าจะยาวเกินไปแล้วล่ะมากความ  มากคน  ก็มากเรื่อง   ไปแล้ว   บายจ้า>>>จุ๊บ....จุ๊บ

วันแรกผ่านไป เด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเขาไปที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว
และก็ค่อย ๆ ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ
ในแต่ละวันที่ผ่านไป ก็ลดจํานวนลง น้อยลง น้อยลง
เพราะเขารู้สึกว่า การรู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเองให้สงบ
ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ

และแล้ว... หลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้นใจเย็นมากขึ้น เขาจึงเข้าไปพบกับพ่อ และบอกกับพ่อของเขาว่า เขาสามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้แล้ว ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็นมา
พ่อยิ้ม และบอกกับลูกชายของเขาว่า...

”ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้ โดยทุกๆ ครั้งที่เขาสามารถควบคุมอารมณ์ฉุนเฉียวของตนเองได้ ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้าน 1 ตัว ทุกครั้ง”

วันแล้ววันเล่า เด็กน้อยคนนั้นก็ค่อยๆ ถอนตะปูออก
ทีละตัว จาก 1 เป็น 2 ... จาก 2 เป็น 3
จนในที่สุดตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออก จนหมด
เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกกับพ่อเขาว่า
“ฉันทำได้ ในที่สุดฉันก็ทำจนสำเร็จ !!”

พ่อไม่ได้พูดอะไร
แต่จูงมือลูกของเขาออกไปที่รั้วหลังบ้าน
และบอกกับลูกว่า “ทำได้ดีมาก ลูกพ่อ
และเจ้าลองมองกลับไปที่รั้วเหล่านั้นสิ
เจ้าเห็นหรือไม่ว่า รั้วนั้นมันไม่เหมือนเดิม
ไม่เหมือน..กับที่มันเคยเป็น

จำไว้นะลูก
เมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์
สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผล
เหมือนกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน
ต่อให้ใช้คำพูด ว่า “ขอโทษ” สักกี่หน
ก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด
ไม่อาจลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้

ฉันใดก็ฉันนั้น “กับเพื่อน” ..
เพื่อนเปรียบเสมือน อัญมณีอันมีค่าที่หายาก
เป็นคนที่ทำให้เรายิ้ม
เป็นคนที่คอยให้กำลังใจ และยินดีเมื่อเราพบกับความสำเร็จ
เป็นคนที่คอยปลอบใจเราเมื่อยามเศร้า ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา
และจริงใจกับเราเสมอ ...

แสดงให้เขาเห็น
ว่าเราห่วงใยเขามากแค่ไหน
และระวังสิ่งที่เราทำไป ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ

และจงจดจำไว้เสมอว่า "คำขอโทษ" ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้น คือ รอยร้าวที่เขาคงไม่อาจลืมมันได้ ...... ตลอดไป”

หวังว่านิทานนี้คงช่วยให้พวกเรา อยู่ร่วมกัน ทำงาน ร่วมกัน คบกัน
ด้วยความรู้สึกที่ดีต่อกันขึ้นเรื่อยๆ
ตลอดไป.....